Zgłoś uwagę

Kozanów – W poszukiwaniu cudownego // szczegółowe informacje

Kozanów - W poszukiwaniu cudownego to interdyscyplinarne wydarzenie artystyczne prezentowane w ramach projektu „Wrocław - wejście od podwórza“  będącego częścią programu sztuk wizualnych Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Główną jego częścią jest międzynarodowa grupowa wystawa usytułowana w przestrzeni osiedla Kozanów oraz na terenach je otaczających, której towarzyszą performance, program filmowy i dyskusje. Zaproszeni do udziału w wydarzeniu artyści z różnych krajów Europy w swoich dziełach site-specific oraz działaniach interaktywnych z mieszkańcami osiedla odnieśli się zarówno do historii tego mikroregionu jak i jego codzienności.

Wybraliśmy osiedle Kozanów jako miejsce naszych działań z dwóch względów: jego ciekawej historii również tej najnowszej oraz znikomej oferty kulturalnej. W Polsce Kozanów najbardziej znany jest ze względu na poruszające fotografie stojących w wodzie kolorowych wielopiętrowych bloków, zrobione podczas powodzi tysiąclecia z roku 1997. Obecnie w jego granicach działa tylko jeden dom kultury, którego oferta skierowana jest głównie dla dzieci, ponadto dom kultury seniora oraz biblioteka dzielnicowa.

 

Projekt Kozanów - W poszukiwaniu cudownego skierowany jest przede wszystkim do mieszkańców dzielnicy, których chcemy zaprosić do konfrontacji z działaniami artystów w sposób bezpośredni - jako współtwórców prac i pośredni - poprzez dyskusję o stworzonych przez artystów instalacjach site-specific, umiejscowionych w obszarze ich dzielnicy.

 

Tytuł projektu odnosi się do dzieła holenderskiego artysty Bas Jan Adera, który tak właśnie zatytułował swój projekt przepłynięcia Altantyku małą żaglówką, podczas realizacji którego zaginął, a jego ciało nigdy nie zostało odnalezione. Tajemnica niewyjaśnionych przyczyny jego zniknięcia oraz optymistyczna wizja działania artystycznego, stała się w środowiskach artystycznych pewnego rodzaju symbolem dążenia do osiągnięcia lepszej przyszłości. Tytuł pracy Adera został z kolei zapożyczony od rosyjskiego, spirytualistycznego filozofa Piotra D. Uspienskiego oraz jego dzieła "W poszukiwaniu cudownego", w którym prowadzi on czytelnika do "wybudzenia" z normalności i zachęca do podążania ku lepszemu życiu.

 

1. Artur Żmijewski (PL)

Tytuł: Bez tytułu

Lokalizacja: teren dzielnicy Kazanów / skwer przy ulicy Modrej, widoczny od strony ulicy Pilczyckiej

 

Projekt Artura Żmijewskiego polega na wykorzystaniu znalezionych płyt nagrobnych, porzuconych obok cmentarza Żydowskiego, będących najpewniej pozostałościami z byłego komunalnego cmentarza niemieckiego, który znajdował się po obu stronach ulicy Pilczyckiej w miejscu, gdzie dziś znajduje się Park Zachodni. Cmentarz ten został przekształcony w teren parkowy na mocy wydanej w 1948 roku instrukcji Ministerstwa Ziem Odzyskanych, pozwalającej na likwidację cmentarzy niemieckich w ramach akcji „odniemczania”, za wyjątkiem tych chronionych jako obiekty zabytkowe. Znalezione płyty artysta ustawił na terenie sąsiadującej z Parkiem Zachodnim dzielnicy Kozanów, jako pamiątkę wypartej przeszłości miasta. W jego akcie nie chodzi jednak o wybielanie historii ale o wypełnienie dziur.

Kilka innych bardzo zniszczonych płyt artysta potraktował jako materiał rzeźbiarski i swoją 

drobną interwencją rzeźbiarską postara się przywórcić ich znaczenie dla naszej zbiorowej pamięci. Cały zamysł, składający się z dwóch ”epizodów rzeźbiarskich” - jeden pomnikowy, drugi stricte rzemieślniczy dotyczy pamięci tego, co wyrokiem władz komunistycznych zostało wyparte z historii miasta. Tym czymś, jest wspólna różnym narodom pamięć o tragicznej historii miasta i jego mieszkańców, skądkolwiek by do niego nie przybyli.

 

Artur Żmijewski polski artysta wizualny. Żyje i pracuje w Warszawie. W latach 90. należał do czołowych artystów nurtu sztuki krytycznej, zajmował się problematyką ciała i Innego. Okres ten zamknął manifestem "Stosowane sztuki społeczne", w którym wypracował nową formułę społecznego zaangażowania.

W 2005 roku reprezentował Polskę na 51. Biennale Sztuki w Wenecji. Jest redaktorem artystycznym pisma "Krytyka Polityczna". W 2007 wydał zbiór wywiadów z artystami "Drżące ciała". W 2010 roku otrzymał prestiżową Ordway Prize, przyznawaną przez Creative Link for the Arts i New Museum w Nowym Jorku.

W 2013 roku został laureatem Nagrody Krytyki Artystycznej im. Jerzego Stajudy. Współpracuje z Fundacją Galerii Foksal.

 

2. Krzysztof Żwirblis (PL)

Tytuł: Kozanów – rzeźba społeczna

Lokalizacja: nabrzeże Odry, między działkami a Mostem Milenijnym.

 

Projekt polega na zbudowaniu z mieszkańcami rzeźby-napisu „Fala cudów”. Artystyczne medium, jakim jest  rzeźba społeczna posiada dwa równoważne element: wynik działania, w tym wypadku napis oraz proces jego powstania, czyli wspólna praca artysty z uczestnikami i wykorzystanie materiałów przez nich przygotowanych, zebranych czy podarowanych

Punktem wyjścia projektu Żwirblisa jest tymczasowa architektura działek znajdujących w pobliżu rzeki Odry, ich właściciele-twórcy oraz sama natura użytych do ich aranżacji materiałów, które w większości są powtórnie zagospodarowanymi odpadami przemysłowej produkcji i konsumpcji.

Proces pracy nad projektem połączył działkowców oraz mieszkańców, którzy żyją w domach otaczających teren sportowo-rekreacyjny w środku osiedla. Żeby to osiągnąć artysta zorganizował rodzaj warsztatu, podczas którego razem z uczestnikami pracował nad powstaniem rzeźby. Analizując m.in. funkcję użytych materiału do znaczenia powstałego wyrazu. Odsłonięciu rzeźby towarzyszył wspólny wernisaż mieszkańców oraz wszystkich artystów zaproszonych do działania na Kozanowie.

 

Krzysztof Żwirblis artysta i kurator. Od 1976 r. członek eksperymentalnej grupy Akademia Ruchu działającej na granicy sztuk wizualnych i teatru. Wziął udział w ponad 600 przedstawieniach, akcjach ulicznych i wystąpieniach grupy. 1992 – 1997 był kuratorem Galerii AR w kinoteatrze "Tęcza" na Żoliborzu, a w latach 2007 - 2012 kuratorem Galerii Studio w Warszawie. Od połowy lat 90. prowadzi własną działalność twórczą, od 2005 koncentruje się na wielodniowych akcjach artystycznych z udziałem lokalnych społeczności m.in. "Tania telewizja" w 2005, "Bezinteresowna Przestrzeń Miejska"  w latach 2007-2008, 2013 oraz "Muzeum społeczne" od 2010 roku.

 

3. Jacek Niegoda (PL)

Tytuł: KANAŁ

Lokalizacja: Plac zabaw przed Gimnazjum nr 7 we Wrocławiu im. Tradycji Herbu Wrocławia , ul. Kolista 17

 

Projekt Jacka Niegody polega na zbudowaniu na placu zabaw modułowego urządzenia rekreacyjnego dla dzieci w formie kanału – tunelu, składającego się z kilkunastu modułów standardowych betonowych kręgów służących do budowy kanałów burzowych. W swojej pracy artysta odnosi się do bardzo mocno nacechowanego w kulturze polskiej historycznego pojęcia „kanał”. Słowa, które większości dorosłych Polaków jednoznacznie kojarzy się̨ z filmem Andrzeja Wajdy o tym  samym tytule. „Kanał” jest niejako słowem kluczem otwierającym historyczno-narodową narrację opowiadającą̨ o prośbie znalezienia wyjścia z beznadziejnej sytuacji. Szukaniu cudownego ocalenia z beznadziejnego chaosu i zagubienia. Niewinne urządzenie rekreacyjne dla dzieci jest równocześnie narzędziem formowania odpowiedniej świadomości już od najmłodszych lat. Przejście kanałem to jednocześnie podążanie w kierunku jasnego wyjścia, w kierunku ściśle określonym. A kanalizowanie to ukierunkowywanie działań i poskramianie anarchicznej wolności. Zestandaryzowane betonowe moduły, składające się̨ na strukturę̨ kanału, są również częścią istniejącej większej struktury. Składają̨ się̨ na nią̨ szkoły, osiedla, miasta i państwa. Celem wszystkich elementów tego systemu jest kanalizowanie pojedynczych ludzkich aktywności. Nadawanie im pożądanych kierunków wspólnych. Dzieje się̨ to przy pomocy zorganizowanych zabaw, edukacji czy wreszcie kultury. Kanalizowaniem są̨ wszelkie formy instytucjonalnie zorganizowanej działalności artystycznej. Miedzy innymi takie jak Europejska Stolica Kultury, której celem w przypadku Wrocławia jest szukanie nowych form dla funkcjonowania miejskich struktur społecznych. Tworzenie wszelkiego rodzaju polityk kulturalnych jest więc w gruncie rzeczy tworzeniem strukturalnych ram, które można postrzegać jako kanały. Można powiedzieć, że na drugim końcu tego kanału znajduje się̨ opcja, której cele stanowi utrwalanie przekonania, iż ucieczką przed chaosem i zagubieniem jest uczestniczenie w umacnianiu narracji historyczno-narodowej, której synonimem jest wspomniany na początku powstańczy „Kanał”. Choć nawet kanał, który prowadzi do szczęśliwego początku, to mimo wszystko ograniczenie wolności.

 

Jacek Niegoda polski artysta wizualny. Mieszka i pracuje w Gdańsku. Tworzy projekty wideo, instalacje, obiekty, przeprowadza akcje artystyczne oraz ingerencje w przestrzeni publicznej. W swoich realizacjach odnosi się do relacji pomiędzy władzą, techniką i sztuką. Brał udział w licznych wystawach grupowych w Polsce i za granicą.

 

4. Katarzyna Krakowiak (PL)


Tytuł: Zsyp

Lokalizacja: Wieżowiec przy ulicy Kozanowska 36,

Instalacja najlepiej słyszalna jest na chodniku położonym bezpośrednio przy ulicy Kozanowskiej, na wysokości klatki Kozanowska 20.

 

„Zsyp” to kompozycja dźwiękowa zainspirowana istnieniem niedziałającego systemu do usuwania śmieci w budynkach wielopiętrowych czyli zsypu. Zanim szachty zsypowe zostały zamurowane były one intensywnie używane, a dźwięk spadających odpadków współtworzył akustyczną opowieść bloku. Spadające z piątego piętra butelki brzmią zupełnie inaczej niż sterta gazet wyrzucanych z jedenastego. Ze względów higienicznych wiele zsypów w ostatnich latach zostało szczelnie zamkniętych. Doprowadziło to do powstania odseparowanej pustej również dźwiękowej przestrzeni tuż za ścianami mieszkań. Za pomocą spreparowanych delikatnych tonów subtelnego brzmienia fauny, flory i miasta, pojawiających się w przestrzeni powietrza otaczającego wieżowiec artystka stworzy nowy akustyczny wymiar betonowej architektury lat dziewięćdziesiątych. 

Godziny transmisji: 7:00, 10:00, 13:00, 16:00, 19:00, 22:00

Czas transmisji: ca. 5 minut

 

Katarzyna Krakowiak artystka audio-wizualna, rzeźbiarka. Mieszka i pracuje w Gdańsku, obecnie przebywa w Warszawie. Tworzy instalacje architektoniczne, w których wykorzystuje zastałą strukturę budynków. Interesuje ją dźwięk w architekturze i przestrzeni publicznej. W 2012 roku reprezentowała Polskę na Biennale Architektury w Wenecji, gdzie została wyróżniona. Jej prace były pokazywane na wystawach zbiorowych w m.in. KUMU Museum (Tallin, 2011) oraz HMKV (Dortmund, 2011). W 2007 roku ukończyła staż w Architecture Foundation w Londynie. Od 2011 roku pracuje w Pracowni Projektowania Wnętrz Miejskich (Wydział Architektury Wnętrz) w Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku we współpracy z Jackiem Dominiczakiem.

 

5. Daniel Segerberg (SE)

Tytuł: Pod udawanym drzewem / Under a make-believe tree

Lokalizacja: Łąka nad stawem, obok komisariatu policji przy ul. Połbina

 

„Pod udawanym drzewem” jest rzeźbą społeczną zarówno ze względu na jej proces tworzenia jak i  rezultat końcowy. Artysta razem z mieszkańcami Kozanowa, którzy będą zainteresowani udziałem w projekcie, stworzy rzeźbę-drzewo. Zaangażowanie mieszkańców może przybrać formę drobnych darowizn w postaci niepotrzebnych przedmiotów, fizycznej pomocy przy budowie ławek, ubierania drzewa lub wykonania wiszących łańcuchów z materiałów znalezionych w parku obok instalacji. W pobliżu rzeźby artysta zorganizuje małą stację roboczą - warsztat,  którego rdzeniem będzie wspólne tworzenie „udawanego” drzewa przez siedem dni trwającego montażu. Ta specyficzna społeczna rzeźba będzie funkcjonować jako miejsce spotkań. Na ustawionych wokół niego ławkach mieszkańcy znajdą zarówno miejsce na odpoczynek, posiłek czy sąsiedzką rozmowę.

 

Daniel Segerberg szwedzki artysta od lat mieszkający i tworzący w Berlinie. W swojej rzeźbiarskiej twórczości wykorzystuje materiały znalezione i odzyskane. Tworzy wielowarstwowe instalacje, które zdają się istnieć w równoległym świecie i są pewnego rodzaju wspomnieniem świata post-apokaliptycznego - gdzie plac zabaw i diabelski młyn zostały dawno opuszczone i gdzie jedyną pozostałością epoki przemysłowej są wyrzucone resztki jej produktów. Z tych resztek buduje on nowe funkcjonale obiekty-instalacje. Brał udział w wielu grupowych wystawach w Szwecji, Niemczech, Rosji i Danii. Jest wielokrotnym stypendystą szwedzkiego programu IASPIS.

 

6. Julita Wójcik (PL)

Tytuł: Tytuł: Model punktu oporu przed brunatną falą

Lokalizacja: Gołężycka przy boisku

 

W swojej pracy Wójcik opiera się na wspólnym doświadczeniu mieszkańców Kozanowa, mianowicie życiu na terenie zalewowym, historycznie związanym z powodzią tysiąclecia, która nawiedziła miasto w lipcu 1997 roku. Do wspólnej realizacji pracy „Model punktu oporu przed brunatną falą“ artystka zaprosi mieszkańców dzielnicy do wspólnego postawienia wału z worków z piaskiem na wzgórzu w środku osiedla. Na wale zainstaluje serię edukacyjnych tablic i obiektów ilustrujących serię ćwiczeń powstrzymywania oddechu i wydłużania bezdechu przed zanurzeniem. Do jej stworzenia Wójcik, która jest doświadczonym sportowcem-płetwonurkiem, wykorzystała swoją nurkową wiedzę.

Częścią projektu jest spotkanie mieszkańców Kozanowa z wrocławskim znawcą zabezpieczeń przeciwpowodziowych, który przedstawi sprawozdanie z aktualnego stanu zabezpieczeń, chroniących osiedle przed kolejną powodzią.

 

Julita Wójcik polska artystka wizualna, performatorka, autorka akcji artystycznych i płetwonurek. Żyje i tworzy w Gdańsku. Głośne echo w mediach wywołała jej akcja „Obierania ziemniaków” w 2001 roku w warszawskiej Zachęcie oraz instalacja „Tęcza“, która w 2012 roku stanęła na placu Zbawiciela w Warszawie. Julita Wójcik wprowadza do swojej sztuki idiom bardzo osobisty, a co za tym idzie, także kobiecy. Z własnej perspektywy odczytuje społeczne konwencje i kody, które następnie „oswaja” i wykorzystuje w swoich akcjach. Często są to bardzo prozaiczne działania, typowe dla „prowincjonalnej dziewczyny”, jak określa się sama artystka. Te proste czynności nabierają rangi dopiero po wpisaniu w kontekst artystyczny, który z jednej strony nobilituje, z drugiej zaś pozbawia sztukę waloru elitarności. W swoich pracach sięga do strategii interaktywnych. Wójcik została wielokrotnie nagradzana za swoje prace zarówno w Polsce jak i za granicą.

 

7. Jörg Herold (DE)

Tytuł: Znalezisko - But nienaturalnie wielkiego człowieka

Lokalizacja: fragment wybrzeża z widokiem na most Milenijny

 

Artefakty znalezione podczas prac wykopaliskowych są prezentowane

w Muzeum Współczesnym Wrocław, Plac Strzegomski 2, V piętro.

 

Projekt dokumentalno-archeologiczny “Znalezisko - But nienaturalnie wielkiego człowieka”.

Wykopalisko na przypuszczalnie ostatnim miejscu pobytu legendarnego Liczyrzepy.

 

Niemiecki artysta w przygotowanym na wystawę projekcie kontynuuje swoje wieloletnie artystyczne badania nad historią Śląska, jako mitycznego raju utraconego. Projekt ten łączy w sobie konceptualne taktyki działania artysty zajmującego się strategiami pamięci, jak i jego osobiste doświadczenia przetworzenia obrazu fantastycznej, znanej tylko z opowieści krainie, z której wywodzi się jego rodzina. W swoim projekcie będzie poszukiwał śladu – dowodu istnienia legendarnego bohatera Liczyrzepy, władcy Masywu Karkonoskiego i Dolnego Śląska. Celem jego pracy jest rozpoczęcie rozmowy zarówno o mitologizowaniu historii, jej przekształcaniu, wybielaniu czy zaczernianiu oraz o powstawaniu, rozkwicie i przemijaniu postaw bohaterskich. Podczas przeprowadzanych przez niego badań wykopaliskowych, mających na celu odnalezienie szczątków Liczyrzepy, artysta rozpocznie dyskusję wokół takich ambiwalentnych tematów jak: bohater, nadczłowiek, sprawiedliwość i boskość czy też takiego pojęcia jak nadzieja na lepszą przyszłość.

 

Jörg Herold należy do czołówki niemieckich artystów wizualnych. Mieszka i pracuje w Lipsku. W swojej twórczości interesują go mechanizmy przechowywania i zabezpieczenia pamięci, również tej kulturowej. W swoich badaniach sięga zarówno do dzieł naukowych jak i literatury historycznej. Posługując się filmem, instalacją, rysunkiem i malarstwem bada wyimaginowane i rzeczywiste miejsca pamięci. Nazywa siebie „dokumentalnym archeologiem”. W 1991 i w 1995 roku brał udział w biennale w Sydney i Wenecji, a w 1997 roku prezentował swoje prace na documenta X.

W 2003 stworzył dla Bundestagu w Berlinie architektoniczny projekt „Lichtspur auf Dateline“.

 

8. dienstag abend

< dienstag abend >

Dorota Walentynowicz (PL), Ludwig Kittinger (AT), Sophie Thun (PL), Fernando Mesquita (PT), Ana de Almeida (PT)

 

Tytuł: < dienstag abend > no. 84

Lokalizacja: filary na plaży pod mostem Milenijnym

 

Projekt proponowany przez wiedeńską grupę artystów < dienstag abend >  ( z niem.: wtorkowy wieczór) materializuje się jako rzeźbiarska forma, która funkcjonuje między aktem okupacji i deregulacji przestrzeni publicznej. Jest to interwencja, która powinna istnieć jako site-specific, problematyzując pojęcia formy, funkcji i wartości.

“< dienstag abend > no. 84” to instalacja w kształcie platformy o wymiarach 5m x 7m, pokrytej płytkami podłogowymi. Będzie ona funkcjonować jako elastyczna przestrzeń, która może przyjąć wiele funkcji takich jak scena, przestrzeń wystawiennicza, podłoga do tańca, forum dyskusyjne, bar etc., bez ujawniania formalnej przynależności do któregokolwiek z tych zastosowań. Założeniem artystów było, aby stworzyć przestrzeń wielofunkcyjną, która zostanie uformowana zgodnie z intencją jej użytkowników.

W instalacji “< dienstag abend > no. 84” proponowana struktura istnieje tylko jako połowa projektu, drugą połowę stanowi jej wykorzystanie, a następnie przypisanie funkcji i wartości. Platforma zostanie wyposażona w zaprojektowane przez artystów rekwizyty, które umożliwią przekształcenie jej w miejsce spotkań. 

Chociaż użycie platformy jest otwarte dla wszystkich i wolne od wcześniej ustalonych reguł, aby wywołać zainteresowanie wśród mieszkańców okolicznych bloków, artyści wystosowali do nich odpowiednią formę zaproszenia.“< dienstag abend > no. 84” to z jednej strony inwazja z zewnątrz na dane miejsce i stworzenie obcego elementu rzeźbiarskiego, który zostanie przywłaszczony przez kogoś innego. Z drugiej strony chodzi tu o proces utraty kontroli nad tym, w jaki sposób ta oryginalna konstrukcja zostanie wykorzystana. 

 

< dienstag abend > to wiedeński kolektyw artystyczny, założony w 2009 roku przez Ludwiga Kittingera i Fernando Mesquita. W 2015 roku do kolektywu dołączyły Ana de Almeida, Sophie Thun oraz Dorota Walentynowicz.

W założeniu < dienstag abend > to sytuacja, skomponowana odpowiednio przez artystów i lokalne środowisko, dopasowana do jego mechanizmów zbiorowych. Same wydarzenia organizowane przez kolektyw są napędzane przez ideę heterarchii, bez mediacji między artystą a publicznością, po to, żeby uzyskać ich najbardziej bezpośredni charakter. Kolektyw działa zarówno w Wiedniu jak i w innych krajach Europejskich.

 

9. Dominika Skutnik (PL)

Tytuł: GEODA

Lokalizacja: wybrany betonowy obiekt na terenie starego portu przy hali Orbita

 

Projekt polega na wmurowaniu/osadzeniu geody, zrobionej z kamienia półszlachetnego – ametystu, w obiekt betonowy przy doku byłego portu barkowego na Odrze.

Geoda to pusta przestrzeń masy skalnej wypełniona minerałem. Powstaje wskutek krystalizacji minerałów w wolnych, pustych miejscach w skałach. Geody mają często owalną formę. Na ścianach ich kulistej wnęki tworzą się najpierw współśrodkowe warstwy, a następnie szczotki kryształów skierowanych swoimi końcami ku środkowi geody. Najczęściej geody tworzą się w skałach wulkanicznych, kiedy pęcherzyk gazu zostaje uwięziony w stygnącej lawie. W swojej pracy artystka dokonuje przeniesienia szlachetnego wytworu natury w środowisko poprzemysłowe.

Artystka potraktowała żelbetonowy obiekt będący pozostałością po basenie portowym jako sztuczną skałę. Zestawienie naturalnej formy geody z rozwalającą się resztką betonowej konstrukcji jest wyraźną ingerencją w przygnębiający, postindustrialny klimat okolicy byłego portu, dobitnie uwydatniający kontrast pomiędzy zgrzebnym a szlachetnym, utylitarnym a zbędnym, tanim a cennym.

 

Dominika Skutnik polska artystka wizualna, z wykształcenia malarka. Mieszka i pracuje w Gdańsku. W swoich projektach – instalacjach i rzeźbach wykorzystuje gotowe obiekty. Interesuje ją wymiana energii pomiędzy dziełem a odbiorcą oraz bezpośrednie (w opozycji do metaforycznego czy symbolicznego) kreowanie u niego stanów emocjonalnych poprzez obcowanie ze sztuką. Formalnie nawiązuje do obiektów i przestrzeni rytualnych różnych kultur. Jest autorką wielu wystaw indywidualnych w Polsce. Brała udział w licznych wystawach za granicą m.in. w Finlandii, Niemczech, Francji i Wielkiej Brytanii.

 

10. Merzedes Sturm-Lie (SE, BE, NO)

Tytuł : Pirata

Lokalizacja: rzeka Odra / hotel Orbita

Dokumentacja performencu artystki jest prezentowana w Muzeum Współczesnym Wrocław, pl. Strzegomski 2, V. piętro

 

Przebieg performance:

Przez trzy dni Merzedes Sturm-Lie podróżowała małą łódką po wrocławskich rzekach i kanałach. Tytuł jej performance’u, wydający się być nieistniejącą w języku polskim żeńską formą słowa pirat, pochodzi od łacińskiego terminu pirata czyli bandyta i od greckiego wyrażenia πειρατής (peiratēs) pochodzącego od czasownika πειράομαι (peiráomai) znaczącego po polsku próbować bądź przedsiębrać. Żeby podkreślić charakter tej podróży oznaczyła swoją łódź charakterystyczną flagą.

Wrocław nazywany jest często polską Wenecją, gdyż zbudowano go na 12 wyspach. Miasto posiada ponad 100 mostów, a obecność rzek i kanałów nie tylko odgrywa bardzo ważną rolę w jego tożsamości ale determinuje również sposób spędzania wolnego czasu przez jego mieszkańców. W ciągu swojej nawodnej podroży Merzedes Sturm-Lie zbadała to, co się znajduje we wrocławskich rzekach i kanałach, filmując wodoodpornym aparatem przytwierdzonym do dna łodzi. Kamerą zainstalowaną na łodzi, filmowała również to, co działo się dookoła pokładu. Natomiast przy użyciu systemu dźwiękowego odtwarzała muzykę z łodzi i rozmawiała ze znajdującymi się na lądzie przypadkowymi przechodniami.

Zebrany materiał wideo jak również  sama łódź z piracką flagą stały się rzeźbą/instalacją.

 

Merzedes Sturm-Lie szwedzko-norweska artystka wizualna, autorka performance, scenografii, kuratorka wystaw. Mieszka i pracuje w Sztokholmie i Brukseli.

W swoich pracach porusza takie tematy jak: polityczna poprawność, śmierć, marzenia i stagnacja życiowa. W swoich występach używa głosu i ciała jako narzędzia: śpiewa, rozmawia i szepcze. Jej prace prezentowane były na wystawach w Szwecji, Belgii, Japonii, Brazylii oraz Rosji.

 

11. Kristina Müntzing (SE)

Tytuł: The Promise

Lokalizacja: fragment trawnika przed ulicą Wejherowską

 

Artystka w swojej pracy użyła, znalezionych w archiwach, plakatów wyborczych z krajów europejskich obrazujących proces transformacji oraz ważne punkty zwrotne w historii nowoczesnej Europy. Sprawdziła, co wówczas obiecywano wyborcom i co z tych obietnic zostało spełnione oraz jakie przełożenie na rzeczywistość miała głoszona ówcześnie ideologia.

Pokazując eklektyczne zbiorowisko portretów politycznych artystka stawia ważne pytanie: W jaki sposób rządzący wykorzystują i manipulują hasłami, żeby realizować polityczne cele? Wydrukowane, pozbawione politycznych haseł i estetycznie przetworzone plakaty zostały zaprezentowane w zredukowanej wersji zawierającej same obrazy. Müntzing zachowała jednak ich plakatowy charakter, tak aby nadal mogły one stać się miejscem projekcji różnych oczekiwań. Jej działanie ma na celu skomentowanie obecnej sytuacji politycznej w Polsce poprzez porównanie do realiów innych krajów i innych czasów. Prace zostały pokazana na specjalnie wybudowanej dużej ścianie plakatowej o wielkości 3 x 4,90 m o wspólnej powierzchni 14 m² , czyli 21 plakatów 70 x 100 cm.

 

Kristina Müntzing szwedzka artystka wizualna. Absolwentka Goldsmith College w Londynie i M F A z Valand. Kristina Müntzing mieszkała w różnych częściach świata, min. w Buenos Aires, Istambule, Londynie i Tallinie. Obecnie jest stypendystką w Künstlerhaus Bethanien i Kunst-Werke mieszka i pracuje w Berlinie. W swoich pracach zawsze sięga do tematów związanych z aktualnym miejscem jej pobytu.

Podczas swojego berlińskiego stypendium pracuje nad stworzeniem obrazowego języka radykalnych stowarzyszeń politycznych i bada historię przemysłu tekstylnego jako miejsca powstania pierwszych ruchów socjalistycznych. Kristina Müntzing pokazywała swoje prace m.in. w Arnstedt, w Norrtälje Konsthall, Kiasma w Helsinkach oraz Växjö Konsthall.

 

 

12. Dietmar Schmale (DE)

Tytuł: „Paradise lost”

Lokalizacja: różne miejsca w Parku Zachodnim

 

Punktem wyjścia pracy Dietmara Schmale były jego spacery po Parku Zachodnim, którego część została utworzona w miejscu byłego niemieckiego cmentarza. Podczas nich artysta zauważył pewne charakterystyczne obiekty:  porozrzucane puste butelki po alkoholu oraz części garderoby pozostawione na ławkach lub innych miejscach. Ewidentne dowody na to, że park jest również ulubionym miejscem spotkań mieszkańców nie stroniących od nadużywania alkoholu.

Pozostawione puste butelki posłużyły artyście jako baza do stworzenie instalacji świetlnej na terenie parku. Przewrócone szyjkami do dołu i wciśnięte w ziemię w taki sposób, by nie mogły ulec zniszczeniu, z dnem pomalowanym akrylem i opatrzonym proszkiem fosforyzującym magazynującym energię słoneczną podczas dnia, staną się w nocy świecącymi obiektami. W ten sposób powstała na terenie parku instalacja świetlna stworzona z pozostałości alkoholowych imprez, wyglądająca jak zgrupowania przerośniętych świetlików albo zniczy nagrobnych.

Paradoksalnie instalacja jest najbardziej widoczna w nocy, gdy większość mieszkańców unika przebywania w parku.

Dodatkowe zasoby akrylu i proszku fosforyzującego, które zostały zdeponowane i pozostawione do naszej dyspozycji zostaną wykorzystane w ramach działań edukacyjnych.

 

Dietmar Schmale niemiecki artysta konceptualny, performer. Tworzy również pod pseudonimem Do.Billig. Żyje i pracuje w Rheine. W jednym z jego długoczasowych performance w 2009 roku Schmale wcielił się w role “polskiej sprzątaczki” i jako jej odpowiednik “niemiecki sprzątacz” pracował w Gdańsku za najniższą stawkę, w polskich domach prywatnych, klubach i instytucjach. Dokumentacja do tego projektu pod tytułem Restitution – kultureller Austausch / Restytucja – wymiana kulturalna została zaprezentowana w Gdańskiej Galerii Miejskiej. W swojej twórczości Schmale posługuje się różnymi technikami: fotografią i ready-made. Jest autorem instalacji w przestrzeni publicznej oraz często długotrwałych performance.

 

13. Hubert Czerepok (PL)

Tytuł: Część polskiej tożsamości

Lokalizacja: różne miejsca na terenie osiedla Kozanów

 

Działanie Huberta Czerepoka dotyczy deklaracji rządu polskiego w roku 2015 roku, że Polska przyjmie około 7500 uchodźców. W roku 2016 kolejny rząd wycofał się z zobowiązań poprzedniego ograniczając je liczbowo i wyznaniowo.

Projekt Czerepoka polega na wyprodukowaniu, w ilości 7500 sztuk, symbolicznej monety uchodźcy – pieniężnego znaku nieistniejącego państwa. Liczba ta bezpośrednio koresponduje z ilością uchodźców, których nasz kraj zobowiązał się pierwotnie przyjąć.

Będą to małej wielkości monety, które zostaną „zgubione” na terenie dzielnicy Kozanów. Z całą pewnością spora ich ilość znaleziona zostanie przez mieszkańców i zabrana do domów stając się przypadkowym oraz symbolicznym gestem przyjęcia osoby, która poszukuje pomocy.

 

Huber Czerepok polski artysta wizualny. Mieszka i pracuje we Wrocławiu i Szczecinie. Rysuje, maluje, tworzy obiekty, instalacje, realizuje wideo, animacje, wykonuje filmy found footage’owe. Opracowuje projekty multimedialne oraz działa w przestrzeni publicznej. W swoich pracach analizuje konstrukcje determinujące określone ludzkie zachowania. Ingerując w przestrzenie stworzone do sprawowania kontroli, ujawnia ich absurdalny charakter. Brał udział w wielu międzynarodowych wystawach grupowych w Polsce i za granicą.

 

14. Andrzej Dudek-Dürer (PL)

Tytuł: Andrzej Dudek-Dürer żywa rzeźba

Lokalizacja: cały teren projektu

 

Projekt wrocławskiego artysty Andrzeja Dudka-Dürera to performance-instalacja.

Andrzej Dudek-Dürer wierzy w reinkarnację, jest wcieleniem Albrechta Dürera. Od 1969 roku realizuje life performance Sztuka Butów - Sztuka Spodni. Artysta używa tych samych butów i spodni od 46 lat. Poddawane są̨ one regularnej naprawie oraz różnego rodzaju formom dokumentacji -fotografii, grafiki, rysunku i video. "... Sztuka jest dla mnie sposobem, możliwością̨, szczególną możliwością̨ autorealizacji komunikacji i kooperacji... Moje Życie jest Sztuką.” Na Kozanowie i w jego okolicach Dudek-Dürer odbędzie regularne wędrówki, pojawi się̨ w przestrzeni w określone ...

lub nie, dni i godziny. Zawsze dokumentując swoje działania w różny sposób i z różnych perspektyw. Perspektywy autora - czyli zarówno auto-obserwacji, auto-filmowania jak i rejestracji otoczenia oraz perspektywy odbiorcy - świadomego oraz tego nieświadomego udziału w performance. Powstały edytowany materiał wideo oraz fotograficzny będzie zaprezentowany uczestnikom oraz publiczności w dniach 3-4 września w Animie.

 

Andrzej Dudek-Dürer performer, artysta sztuki mediów, kompozytor i muzyk. Mieszka i pracuje we Wrocławiu. Jego pseudonim pochodzi od Albrechta Dürera – Dudek wierzy, iż jest jego inkarnacją.

Zajmuje się także instalacją, wideo, grafiką, malarstwem, fotografią, rzeźbą, environmentem, budową instrumentów metafizycznych, działalnością metafizyczno-telepatyczną, antypoezją oraz innymi formami realizacji i wypowiedzi artystycznej.

 

15. Michał Węgrzyn (PL)

Tytuł: Beton

Lokalizacja: ruiny silosu betonowego przy byłym porcie dla barek

Godzina: po zachodzie słońca:

 

Michał Węgrzyn zaprezentował podczas wernisażu na fasadzie byłego silosu betonowego przy basenie portowym, serię kolaży fotograficzno-malarskich w formie wielkoformatowych projekcji . Do ich stworzenia posłużył się zdjęciami zrobionymi na osiedlu Kozanów, archiwalnymi materiałami miasta Wrocławia i malarskimi impresjami. Jego prace odnoszą się bezpośrednio do codzienności otoczenia, w którym pokazywane będę projekcje nawiązując jednak to jego historii.

 

Michał Węgrzyn Absolwent ASP im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Żyje i pracuje we Wrocławiu. Współpracował z Gdańską Szkołą Muralu i jej prowadzącymi - Rafałem Roskowińskim i Jackiem Zdyblem z gdańskiej ASP. W ramach tej działalności współtworzył grupowe realizacje oraz opracował i zrealizował autorski mural poświęcony 70. rocznicy powstania Narodowych Sił Zbrojnych. W 2013 zdobył I nagrodę w międzynarodowym konkursie na projekt i realizację muralu pt. 'Brama do Nadodrza' (rewitalizowanej dzielnicy Wrocławia). W tym samym roku nagrodzony także stypendium artystycznym prezydenta Wrocławia. Obecnie oprócz tradycyjnych forma malarstwa tworzy także instalacje przestrzenne na bazie własnych prac abstrakcyjnych.

 

16. Saperki (PL)

Tytuł: Cud nad Odrą

Lokalizacja: pod mostem Milenijnym

 

Performance wernisażowy / Cud nad Odrą nawiązywał z jednej strony tytułem do  historycznego wydarzenia Cudu nad Wisłą, z drugiej w swoim przebiegu do biblijnej historii przemienienia wody w wino podczas wesela w Kanie Galilejskiej. Grupa artystek Saperki dokonała podczas wernisażu cudu zamiany wina w wodę. Realizacja tego cudu możliwa była tylko w pracy zespołowej i wymagała dużej sprawności fizycznej artystek. Automatycznie wykonywane przez Saperki rozlewnie wina stało się ćwiczeniem fizycznym. Procesem mieszania wody z winem, trwał tak długo aż smak wina i jego alkoholowe właściwości ustąpiły wodzie. Dodatkowo do dokonania cudu Saperki stworzyły cudowną artystyczną oprawą wernisażu – czyli recital Syreni czyli Marii Syreny Bitki z akompaniamentem perkusyjnym w wykonaniu Cieńkiej Malwy pseudonim “Wisoło”.

 

Saperki to kobieca drużyna sportowa, która zajmuje się kajakarstwem artystycznym, a także artystycznym uprawianiem sportu w sensie ogólnym, propagując ideę SZportu – czyli połączenia sztuki i sportu. Drużyna zawiązana została przez opolskie artystki w celu rozwinięcia tężyzny fizycznej na tyle, by dostać się do Europejskiej Stolicy Kultury za pomocą własnych mięśni. Po pięciu dniach podróży Odrzańską Drogą Wodną wylądowały na poligonie saperskim na Koznaowie. Artystki przygotowują rozwinięcie swojego projektu na otwarcie wystawy Kozanów - In Search for the Miraculous. W skład drużyny wchodzą: Elżbieta Bon Ton, Anna Cięciwa Gądek, Olimpia Janik, Bojka Wodnicka, Cieńka Malwa „Wiosło”, Maria Syrena Bitka „Syreni”, Natalia Ka jak Krawczyk „Kajakh” i Magdalena „Raniuszek” Hlawacz.

 

Podziel się

Nagłówek


Email marketing software powered by FreshMail